Feast of St. Stephen

Mateo 10:17-22. Unsa may atong makuha sa pagsimba sa Dios nga nagpakatawo? Sa unang adlaw human sa kasaulogan sa Pasko, gipasidunggan sa Simbahan si San Esteban, ang pinakaunang martir nga Kristiyano. Si San Esteban magpahinumdum kanato nga ang pagsunod ning Dios nga nahimong tawo dili sayon ug pwede nga magdala kanato sa kamatayon. Si Cristo mismo ang nag-ingon diha sa ebanghelyo, “Pagbantay kamo kay may mga tawo unya nga modakop ug motaral kaninyo.” Kining maong kamatuoran dili angay magdiskurahe kanato. Si San Esteban nagpakita kanato nga kining maong Dios maoy pinakabililhon sa tanan, ug tungod niini, angay natong ihalad ang tanan, apil ang atong kinabuhi, aron Siya atong makauban hangtod sa kahangtoran.

A Touching Story for Christmas

There is a legend about an African boy called Emmanuel who was always asking questions. One day he asked the question, “What language does God speak?” No one could answer him. He traveled all over his own country with the same question, but still did not receive an answer.
Eventually, he set off in search of the answer on other continents. For a long time, he had no success. At last he came one night to a village called Bethlehem, and, as there was no room in the local inns, he went outside the village in search of a shelter for the night. He came to a cave, and he saw that it was occupied by a couple and a child.

He was about to turn away when the young mother spoke, “Welcome, Emmanuel, we’ve been expecting you.” The boy was amazed that the woman knew his name. He was even more amazed when she went on to say, “For a long time you have been searching the world over to find out what language God speaks. Well, now your journey is over. Tonight, you can see with your own eyes what language God speaks. He speaks the language of love, that is expressed in sharing, understanding, mercy and total acceptance.”

A Beautiful Story for Christmas

The story is told of a young man named Bob who received a new car from his brother as a Christmas present. On Christmas Eve, when he came out of his office to drive it home, he noticed a street kid admiring the shiny car. “This yours, mister?” “Sure is. My brother gave it to me for Christmas.” The boy was astonished. “You mean he just gave it to you, and it didn’t cost you anything? Wow! Boy, I wish….” His voice trailed off. Bob finished the sentence in his mind. But what followed shook him. “I wish,” the boy said, “that I could be a brother like that.”

The young man was so astonished that he said impulsively, “Would you like a ride?” “Oh, yeh. That’d be great.” So off they went, the boy’s eyes sparkling with excitement. After a while he said, “Mister, would you mind stopping in front of my house?” “Ah, he wants to show off a little,” Bob thought. “Will you stop where those two steps are?” Almost before the car had stopped, the boy was on his way into the house. A few moments later, he came back, and Bob saw to his amazement that he was carrying his little crippled brother. “There it is, John, just like I told you upstairs. His brother gave it to him, and it didn’t cost him a cent. And someday I’m going to get you one just like it, so we can go see all the things I keep telling you about.”

Tears were flowing freely from Bob’s eyes as he took that little boy and lifted him into his car to share a ride. For years after, he said the greatest gift he received that Christmas wasn’t the car but the attitude of that young boy saying, “Boy, I wish I could be a brother like that!” 

MISA DE GALLO December 24

Lucas 1:67-79. Nagmatinud-anon ba kita sa atong kasabotan sa Dios? Ang mga tawo sa Israel gitawag og “Katawhan sa Kasabotan” tungod kay ang ilang kinabuhi nagtuyok diha sa kasabotan nga ilang gihimo uban sa Ginoo. Ang mga Israelita nanumpa nga mosunod sa kasugoan sa Dios, samtang si Yahweh nanumpa nga mailang Ginoo hangtud sa kahangturan. Sa daghang higayon, ang mga Israelita nagmabudhion, apan si Yahweh nagmatinud-anon sa tanan niyang gisaad, ilabi na ang panaad sa pagpadala og Manluluwas. Kini ang gipadayag ni Zacarias sa iyang awit sa pagdayeg ngadto sa Dios. Ning kapaskohan giawhag kita sa pagbag-o sa atong kasabotan uban sa Ginoo. Manaad kita sa Ginoo nga seryosohon na nato ang pagsunod Kaniya diha sa matag adlaw sa atong kinabuhi. 

4th Sunday of Advent (Year C)

Mi 5:1-4a; Heb10:5-10; Lk 1:39-45

“Pagkabati ni Isabel sa pangumusta ni Maria, milihok ang bata sulod sa iyang tiyan. Unya napuno sa Espiritu Santo si Isabel, ug misulti sa makusog, ‘Bulahan ka sa mga babaye nga tanan ug bulahan usab ang bunga sa imong sabakan.’”

Nganong si Maria man ang pinakabulahan? Si Maria ang labing bulahan tungod kay kaniya gihatag sa Dios ang labing dakong pasidungog – nga mao ang pagkainahan sa bugtong Anak sa Dios. Hangtod karon gikalisdan apan gikahimut-an sa mga teologo ang pagpasabot kon ngano nga ang Dios nipili og usa ka ordinaryo ug simple nga babaye nga mahimong inahan sa Iyang Anak. Apan, dili man pud nato malilong, nga ang Dios sa kanunay naglaban ug nagpihig sa mga kabos, ordinaryo ug mapaubsanong tawo. Diha sa unang pagbasa, pananglitan, si propeta Miqueas nagsulti nga ang Dios mopili sa Betlehem, ang labing iwit sa mga kaliwatan ni Juda, nga maoy lugar nga natawhan sa Mesiyas.

Si Maria nahimong labing bulahan dili lamang tungod sa pagkahimugso ni Jesus kondili tungod usab kay nagpabilin siyang matinud-anon sa kabubut-on sa Dios sa tibuok niyang kinabuhi. Si Jesus nagtudlo nga ang pagsunod sa kabubut-on sa Dios maoy pinakabug-at  nga elemento sa atong relasyon uban Kaniya. Gani, usa ka higayon niana adunay babaye nga misinggit, “Bulahan ang inahan nga nagsabak kanimo ug bulahan siya nga nagpasuso kanimo.” Pero, si Jesus mitubag sa pag-ingon, “Bulahan ang mga tawo nga naminaw sa mga Pulong sa Dios ug nagpuyo niini” (Lk 11:27-28). Sa laing higayon, si Jesus miingon, “Ang akong inahan ug mga igsuon mao sila nga naminaw sa Pulong sa Dios ug nagbuhat niini” (Lk 8:21). Si Maria labing bulahan tungod kay siya ang pinakauna sa tanang mga disipulo ni Cristo, ug siya ang pinakamasinugtanon sa tanan nga mga anak sa Dios.

Ning atong naghinapos nga pagpangandam sa Pasko sa Pagkatawo sa atong Ginoo, ang Simbahan nagdasig kanato sa pagsunod sa panig-ingnan ni Maria, ilabina diha sa iyang paghikalimot sa kaugalingon alang sa kabulahanan sa uban. Ang ebanghelyo nagsaysay nga human masayod nga siya nagsabak sa Anak sa Dios, si Maria nagdaling mibiyahe padulong sa Judea ngadto sa balay ni Isabel, ang asawa ni Zacarias. Niadto siya sa balay sa iyang paryente dili aron magpasigarbo sa dungog sa pagkainahan sa Anak sa Dios kondili aron motabang kang Isabel nga niadtong tungora nagsabak bisan sa iyang katigulangon. Si Maria andam dili lang sa pag-alagad sa Dios kondili sa iyang isigkatawo usab. Gani, wala na siya sugo-a; siya na ang dalidaling nilakaw aron nga motabang.

Ning kapaskohan, makahuloganon kaayo kon, sama kang Maria, magsugod kita sa pagtan-aw kon sa unsang mga paagi kita makahatag og tabang ngadto sa uban, ilabina sa mga kabos tang kaigsoonan. Kasagaran, mangutana kita, “Unsa kahay atong madawat ning Pasko?” ug “Kinsa kaha ang maghatag nato og labing nindot nga pinaskohan?” Apan, ang ebanghelyo karon magdasig kanato sa pagpangutana, “Unsa kaha ang atong bilihong mahatag ning Pasko?” ug “Kinsa kaha ang mga tawo nga angay natong hatagan og pinaskohan?”