Saturday, January 24, 2015

3RD SUNDAY IN ORDINARY TIME (YEAR B)

Jon 3:1-5, 10; 1 Cor 7:29-31; Mk 1:14-20

Usa ka titser ang naghisgot mahitungod sa isda nga lumod (whale). Gipasabut niya sa mga estudyante nga bisan dako kini nga isda, dili kini makatulon og tawo tungod kay gamay kini’g tilaok.
Usa ka bata ang miingon, “Mam, si Jonas gilamoy sa lumod.”
Ang titser mi-insister nga dili kini posible kay lagi gamay ang tilaok sa lumod.
Apan, ang bata miingon: “Mam, dili gyod masayop ang bibliya. Natulon si Jonas sa lumod.” Ug midugang ang bata sa pag-ingon, “Sagdi lang mam kay inig adto nako sa langit, pangutan-on nako si Jonas.”
“Unya kon tua si Jonas sa impyerno, unsaon man nato?” Nangutana ang titser.
Ug mitubag ang bata, “Nah, kon mao kana ikaw nay mangutana niya mam!”

Ang unang pagbasa nagstorya mahitungod kang Jonas nga gitahasan sa Ginoo nga muadto sa usa ka lugar nga ginganla’g Ninive aron sa pagsangyaw batok sa mga tawo tungod sa ilang mangil-ad nga binuhatan. Ang Ninive usa ka dakong syudad diin ang mga tawo wala nay kahadlok sa Dios. Para sa daghang mga Hudiyo niadtong panahona, ang Ninive wala nay paglaum nga maluwas. Adunay rason ang nahiunang pagdumili ni Jonas nga magsangyaw sa maong lugar. Nasayud siya nga bugal-bugalan lang unya siya o patyon sa mga tawo sa Ninive. Para kang Jonas, mas maayo pa nga tumanon sa Dios ang iyang nahiunang plano nga laglagon ang katawhan sa Ninive.
Ang labing kahibulongang bahin sa estorya sa kinabuhi ni Jonas dili ang iyang pagpuyo ilalom sa tiyan sa dakong isda sulod sa tulo ka adlaw, kondili ang wala damhang pagsanong sa mga tawo sa Ninive human nila madungog ang pagsangyaw ni Jonas. Naminaw sila, nagpuasa ug nagsakripisyo aron ipakita ang ilang paghinulsol, ug nagsugod pagpuyo sa kabubut-on sa Dios. Labing siguro, nahingangha si Jonas sa iyang kaugalingon sa dihang nakita niya kini ug nasabtan niya nga walay imposible sa Ginoo. Ang Dios, dili siya, ang mag-usab sa kasingkasing sa mga tawo.
Ang ebanghelyo nagsaysay nga si Hesus nagsugod sa iyang ministeryo pinaagi sa pag-awhag sa mga tawo sa pagbiya sa ilang daang kinabuhi: “Ania na ang Gingharian sa Dios. Bag-oha ang inyong kinabuhi ug tuo sa Maayong balita.” Ang gusto sa Ginoo nga matang sa pagbasol mao kanang pagaubanan og pagtuo sa Maayong Balita. Unsa man ang Maayong Balita? Kini mao nga ang Dios nahigugma sa tanang tawo ug nga gusto Niya nga maluwas ang tawo pinaagi sa pagsunod sa panig-ingnan sa Iyang bugtong Anak nga si Hesus.
Kitang tanan nanginahanglan og kabag-ohan.  Sama sa katawhan sa Ninive, kitang tanan makasasala ug adunay kahuyang. Gihigugma kita sa Dios ug gusto Niya kita nga pasayloon. Mao man gani nga nagpadala siya sa Iyang Anak, ang bag-ong Jonas, aron nga magdani kanato sa pagbiya sa daan tang kinabuhi ug sa pagpuyo sa mga paagi sa Dios.
Ang pangutana karon: Andam ba kita nga magbag-o o maghinulsol? Basin moiingon kita “Unya na lang” o kaha “Sayo pa man; inig katigulang na lang nako”. Mahilig ra ba kita sa “Last two minutes”. Anha na kita magkabuang sa pagpangita og pari kon magtinga na ta. Dili kini maayo nga batasan. Kung gusto kita nga mosanong sa kabubut-on sa Dios, karon na ug dili na ta maglangan! Si Hesus mismo ang miingon, “Karon na ang panahon. Bag-oha ang inyong kinabuhi.” Nasayud ang Dios nga kon mag ugma-ugma kita, dako ang puruhan nga dili gyod kita makahinulsol sa tinuoray nga paagi.
Kon nagtuo kita nga grabe na kangil-ad ang atong kinabuhi ug nga wala na kitay paglaum nga maluwas, hinumduman nato ang katawhan sa Ninive. Walay imposible sa Ginoo. Ang gugma sa Dios mas dako pa kaysa atong mga sala. Busa dili na kita maglangan. Karon na ang panahon. Bag-ohon na nato ang atong kinabuhi.
Pamalandongan nato kini:
1.    Sa unsa mang paagiha nato nasabtan ang Maayong Balita sa Ginoo? Nakasabot ba kita nga ang atong kaluwasan anaa sa pagsunod sa kinabuhi ug panig-ingnan ni Hesus?

2.    Unsa man ang mga batasan ug binuhatan nga angay natong hinulsolan ug biyaan aron mamahimong gawasnon sa pagsunod kang Hesus?

Thursday, January 22, 2015

FRIDAY OF THE 2ND WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR B)

MARCOS 3:13-19. Unsa man ang mga kalidad nga nakita sa Ginoo diha sa Iyang mga sumusunod? Ang 12 ka mga apostoles nga gipili ug gitawag ni Hesus pulos mga ordinaryong tawo. Wala silay dakong edukasyon, bahandi ug gahom nga ikapasigarbo sa katilingban. Sa ato pa, gipili sila ni Hesus dili tungod sa ilang abilidad ug katakos kondili tungod sa ilang pwedeng mahimo diha sa pagpakig-uban ug pagsunod Kaniya. Matod pa sa panultihon, “Jesus doesn’t call the qualified; He qualifies the called.” Kon ang Dios magtawag kanato sa pagpangalagad, dili kita angay’ng modumili tungod lamang sa atong mga kahuyang ug kakulangon. Ang Ginoo maoy maghatag kanato’g katakos, maghimo kanatong epektibo, ug maghatag kanato’g kadasig sa pagsangyaw sa Maayong Balita pinaagi sa atong mga maayong pulong ug buhat. 

Tuesday, January 13, 2015

WEDNESDAY OF THE 1ST WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR B)


HEBREO 2:14-18. Makasabot ba kaha ang Dios sa kahimtang sa tawo? Usahay dili malikayan nga makapangutana kita niini, ilabina sa mga panahon nga kita hari-an sa atong pagkatawhanon. Pananglitan, masabtan ba kaha sa Dios nga usahay init ang atong ulo tungod kay aduna kitay gibati sa lawas, o tungod kay daghan kitag problema nga gihunahuna? Masabtan ba kaha sa Dios nga dili kita makapasaylo dayon tungod kay kita nasakitan pag-ayo sa gibuhat sa laing tawo? Ang Sulat ngadto sa mga Hebreo nagtudlo nga ang Ginoong Hesus makasabot pag-ayo sa atong kahimtang ug gusto niya nga kita tabangan. Gipili niya nga “mahimo siyang sama sa iyang mga igsoon sa tanang paagi aron mahimo siyang matinumanon ug maloloy-on.” Tungod kay Siya mismo nag-antos man ug gitintal, makatabang usab siya kanato nga gisakit ug gidani sa daotan.


MARCOS 1:29-39. Unsa may angay’ng magtuklod kanato sa pagduol sa Dios? Daghang mga masakiton ug giyawaan ang gipang-ayo ni Hesus. Tungod niini nahimo Siyang inila ug pinangita sa mga tawo. Gusto nila Siyang hawiran sa ilang lugar. Apan gipadayag ni Hesus kanila nga kinahanglan Siyang moadto usab sa laing dapit aron magsangyaw. Atong masabot sa ebanghelyo nga si Hesus walay gusto sa panatikong paagi sa pagsunod Kaniya. Nasayod Siya nga daghan ang moduol Kaniya aron lamang mangayo ug aron matuman ang ilang kagustohan. Dili kini ang angay’ng mahitabo sa mga sumusunod. Moduol kita ni Hesus aron makasabot sa kabubut-on sa Dios ug aron makasunod sa Iyang panig-ingnan. Kini lamang unta ang katuyoan nga magdasig kanato sa pagduol sa Ginoo.

Monday, January 12, 2015

TUESDAY OF THE 1ST WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR B)


HEBREO 2:5-12. Unsa man kabililhon ang tawo para sa Ginoo? Ang Balaang Kasulatan nagtudlo sa talagsaong dignidad sa tawo ug sa iyang papel sa pagdumala sa tanang kabuhatan sa Dios. Ang Sulat sa mga Hebreo nagkanayon: “O Dios, unsa man ang tawo nga gitagad mo man siya? Unsa ba gayod ang tawo nga nag-amoma ka man kaniya? Gibuhat mo siya nga ubos lamang og gamay sa mga anghel, gihatagan mo siyag himaya ug dungog nga angay lamang sa hari, ug gihimo mo siyang magbubuot sa tanang butang.” Ang pagtagad sa Dios para sa tawo dili na gayod kaduhaduhaan sa dihang Iyang gipadala ang Iyang labing pinanggang Anak aron maghalad sa Iyang kinabuhi para sa kaluwasan sa tanang katawhan. Busa, sa sunod higayon nga kita maghunahuna sa pagpasakit og tawo, hinumduman nato giunsa siya paghigugma sa Ginoo.

Saturday, January 10, 2015

THE BAPTISM OF THE LORD (YEAR B)

Is 55:1-11; 1 Jn 5:1-9; Mk 1:7-11

Jesus’ baptism marked a turning point in his life as the Son of God made man. For many years, he lived a quiet, ordinary, private life, known only to his parents, relatives and friends. Then, the time came for him to begin his special mission in life, a task that was planned from eternity.
After his baptism by John, Jesus began his public ministry. He was becoming a public figure. He started to proclaim, “Repent for the kingdom of God is at hand!” And as he preached, Jesus also healed the sick, gave sight to the blind, forgave sinners, fed the hungry, embraced little children, protected the rights of widows, and consoled the poor. In Jesus, the prophecy of the prophet Isaiah was fulfilled: “Here is my servant whom I uphold, my chosen one in whom I delight. I have put my spirit upon him, and he will bring justice to the nations.”
As the Church celebrates the feast of our Lord’s baptism, we also are reminded of our own baptism, the turning point of our lives whereby we became disciples of Jesus and members of his Church. Before our baptism, we were creatures of God; after our baptism, we became adopted children of God, heirs of His kingdom. This is our fundamental identity, something that cannot be taken away from us. We may lose our material possessions, friends, job, or physical attractiveness, but we will never lose our mark as sons and daughters of the Most High. Not unless, we choose to lose it ourselves by consciously and freely turning away from God.
In baptism, we become sharers not only of the identity of Jesus but also his mission on earth. We are to live as Jesus lived.  We are to live the Father’s will everyday of our lives, which could mean a lot of things. Basically, however, it means that we are to love God above all else, with all our heart, mind, soul and strength. It also means we are to love one another as we love ourselves.
One thing that is lost by many people today is a sense of mission. What are we here for? What is the meaning of our being sons and daughters of God? What does God want us to do on earth? Not many of us have seriously considered these questions. The prevailing culture does not inspire us to find joy and meaning in the fulfillment of our real mission on earth.
I like what Cardinal Newman writes about his life and mission:
God has created me to do Him some definite service; He has committed some work to me, which He has not committed to another. I am a link in a chain, a bond of connection between persons. He has not created me for naught. I shall do the good, I shall do His work. I shall be an angel of peace, a preacher of truth in my own place while not intending it - if I do but keep His commandments.
Therefore I will trust Him. Whatever, wherever I am, I can never be thrown away. If I am in sickness, my sickness may serve Him; in perplexity, my perplexity may serve Him; if I am in sorrow, my sorrow may serve Him. He does nothing in vain. He knows what He is about. He may take away my friends. He may throw me among strangers. He may make me feel desolate, make my spirit sink, hide my future from me – still He knows what He is about.

The self-awareness of Cardinal Newman is something that all Christians must try to emulate. People who know who they really are and what they are about to inherit will fear no one. They will not waste their time and energy with other things that do not matter in the kingdom of God. They will not worry when sometimes things go wrong because they know that God, the Father in heaven, is in full control.