Tuesday, February 9, 2016

ASH WEDNESDAY (C)

Jl 2:12-18; 2 Cor 5:20-6:2; Mt 6:1-6, 16-18

Today is the beginning of the season of Lent, which will culminate during the Mass of the Lord’s Supper on Holy Thursday. We call this day “Ash Wednesday” because, traditionally, we do during the Mass the blessing and giving of ashes. This penitential rite reminds us, in a symbolic manner, of our frail, limited human nature and of our great need of God’s mercy and forgiveness. As the minister imposes the ashes on our foreheads, he says either one of the two formulas: “Turn away from sin and be faithful to the gospel” (Mk 1:15) or “Remember, you are dust and to dust you will return (cf. Gen 3:19).

Lent is a 40-day penitential season, but it is not all about human sinfulness. In fact, during this season, the Church would like us to reflect on the unmerited benevolence of God. Our prayer and reflection would reach its climax during the celebration of the paschal mystery of Christ our Lord. By then we will be reminded that God has loved us so much to the point of allowing His only Son to die on the cross in order to save us from death which is the effect of sin. The Lord’s resurrection will renew our hope that someday we all will share eternal life with God in heaven.

The season of Lent provides us with the special opportunity to respond positively to God’s gratuitous offer of love and forgiveness. The first reading reminds us that God “is all tenderness and compassion, slow to anger, rich in graciousness and ready to relent” (Joel 2:13). In the second reading, Saint Paul appeals that we be reconciled to God because He has already done His part. God in Jesus has entered the sinful human condition in order to help us rediscover the beautiful image that we lost by sinning. The favorable time of salvation is already now, not later. God wants us to leave sin behind and to start walking in His ways.

The gospel mentions three traditional practices of the Lenten season, namely: almsgiving, fasting and prayer. These three are not mere external penitential requirements; rather, they are meant to usher us towards living fully the Christian life.

When we give alms, we are reminded that the goods of the earth are meant for all humanity to enjoy. How conscious are we of the presence of so many poor, hungry, sick people around us? By sharing generously and unconditionally our possessions, we can be the Good Samaritan that Jesus wanted us to become for others.

When we fast, we learn to discipline our natural appetite and desires. Often, we easily give in to our selfish cravings for non-essential things of the world, things that do not truly contribute to our total nourishment and well-being. Naturally, when we deny ourselves of some things, we also save some money. Our fasting becomes more meaningful when we give what we have saved to the poor and the needy.


When we pray intensely and heartily, we become more and more sensitive to the will of God in our lives. Particularly, during the Lenten season, God wants to create a pure heart in us and to renew within us a steadfast spirit. Let us then open our hearts to God’s grace and begin to follow the way of Jesus Christ our Lord!

ASH WEDNESDAY (YEAR C)


MARCOS 6:1-6, 16-18. UNSA MAY MENSAHE PARA KANATO NING MIERKOLES BADLIS? Sulod sa Santos nga Misa, himoon ang solemne nga pagbadlis og abo sa agtang sa mga tawo. Sa paghimo niini, ang pari mopili sa duha ka formula nga iyang isulti: Ang una, “Hinumdumi tawo, ikaw abog, ug sa abog ikaw mobalik.”, ug ang ikaduha, “Biya-i ang sala ug pagmatinud-anon sa Ebanghelyo.” Kining mga pulonga magpahinumdum kanato sa atong pagka-mortal ug sa atong pagkamakasasala. Sa pagkatinuod, wala kitay bili tungod kay abog lamang kita, ug wala kitay ikapasigarbo kay mahuyang ug makasasala kita. Apan, ang abo nga ikuros sa atong agtang magtudlo usab kanato sa usa ka nindot nga kamatuoran. Bisan abog lang kita, ug bisan sa atong pagkamakasasala nahimo kitang bililhon tungod sa paghalad ni Kristo sa iyang kinabuhi didto sa krus.

Monday, February 8, 2016

TUESDAY OF THE 5TH WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR C)


MARCOS 7:1-13. UNSA MAY MAHITABO KON ANG ATONG PAG-AMPO UG BUHAT DILI KINASINGKASING? Sa mga mata sa Ginoo, ang mga pulong sa pag-ampo, ug bisan ang mga maayong buhat, mawad-ag bili kon kini dili ubanan og maayong kasingkasing. Gisaway ni Hesus ang mga Pariseo ug mga magtutudlo sa Balaod ginamit ang mga pulong ni propeta Isaias: “Kining mga tawhana nagpasidungog kanako sa pulong lamang, apan ang ilang kasingkasing halayo kanako.” Kining ebanghelyo maghagit kanato sa pagsusi sa atong mga pag-ampo ug mga apostolado. Gibuhat ba nato kini aron sa pagdayeg sa Ginoo o aron lamang ipakita sa mga tawo. Adunay panultihon nga nagkanayon, “Sincerity makes the smallest of good deeds to become the largest.” Nga sa ato pa, ang kamatinud-anon, dili ang gidak-on sa buhat o pulong, maoy bililhon.

Sunday, February 7, 2016

MONDAY OF THE 5TH WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR C)


MARCOS 6:53-56. NGANONG ANGAY MAN NATONG ALAGARAN ANG MGA MASAKITON? Una sa tanan, ang mga masakiton adunay dakong luna sa kasingkasing sa Ginoo. Ang ebanghelyo nagsaysay nga bisan asa si Hesus moadto, dad-on sa mga tawo ang ilang mga masakiton aron Iyang ayohon. Gihatagan ni Hesus og panahon ang mga masakiton, gitugotan sila nga mohikap kaniya ug nangaayo sila. Sa laing higayon, si Hesus mismo ang nihilam sa mga masakiton ug giayo sila niya. Dugang pa niini, ang pag-atiman sa masakiton klaro nga gisugo ni Kristo sa Iyang mga tinun-an: “Lakaw, ug isangyaw ninyo ang Balita: ang paghari sa Dios haduol na. Ayoha ninyo ang mga masakiton”. Ang atong pagtuman ning maong kasugoan maghatag kanato og luna sa Gingharian sa Ginoo tungod kay matod pa niya, “Nasakit ako ug inyo akong giduaw.”

Saturday, February 6, 2016

5TH SUNDAY IN ORDINARY TIME (YEAR C)

Is 6:1-2, 3-8; 1 Cor 15:1-11; Lk 5:1-11

Karong Domingoha gipahinumduman kita mahitungod sa atong papel diha sa plano sa Ginoo para sa kalibutan. Kitang mga binunyagan, bisan unsa ang atong kahimtang o trabaho, adunay bahin sa ministeryo ni Kristo.
Kasagaran sa mga tawo nga hagiton sa pag-alagad sa Simbahan moingon dayon, “Kamo lang ana brod kay dili ko takos nga mahimong alagad”. Kinsa man diay ang angayan nga mahimong alagad sa Dios? Sa pagkatinuod lang, walay bisan usa kanato nga angayan tungod kay kitang tanan makasasala man. Diha sa unang pagbasa, si propeta Isaias nakakita sa iyang kahugaw ug gusto siya nga mobalibad sa tawag sa Ginoo. Si Pablo usab, sa ikaduhang pagbasa, nasayod nga dili siya angay nga tawgon og apostoles tungod kay gilutos niya ang mga Kristiyano kaniadto. Unya, diha sa ebanghelyo, si Pedro naulaw pag-ayo ug midawat sa iyang pagkamakasasala atubangan ni Kristo. Apan, haloyo sa pagkamakasasala ning tulo, ang Dios naghimo kanila nga magsasangyaw ngadto sa mga tawo. Pinaagi niini, kita gipasabot nga ang grasya sa Dios mas dako pa kaysa atong pagkamakasasala. Si San Pablo nag-ingon, “Pinaagi sa grasya ako nahimong ingon ani; ug ang grasya sa Dios dili gayod magkulang o mapakyas.”
“Ayaw nag kabalaka”, si Hesus miingon kang Pedro, “Sugod karon ikaw managat na og mga tawo.”   Ang trabaho nga gisangon kanato ni Kristo mao ang pagkahig og mga tawo para sa Gingharian. Ang pagpanagat dili sayon nga trabaho. Usahay makakuha ka og daghang isda; usahay usab wala. Ang mangingisda kinahanglan adunay dako nga pasensya; kinahanglan makamao siya nga maghulat. Ingon usab niini ang pagpanagat og mga tawo para sa Dios. Malisod ang pagdala sa mga tawo ngadto sa Simbahan. Dili sayon ang pagkabig kanila ngadto sa katarong. Kinahanglan kini og dako nga pasensya. Bisan gani sa atong mga anak maglisod kita sa pagtudlo og unsay maayo. Kinahanglan nato nga maghatag kanila og igong panahon aron sila makat-on.
Usa ka epektibo nga pamaagi sa mga mangingisda sa ilang pagpanagat mao ang pagdala og mahayag nga lampara. Ang kusog nga kahayag sa lampara mao ang makadani sa mga isda padulong sa pukot sa mananagat. Diha sa pagpanagat og mga tawo, importante usab ang kahayag nga atong dalhon sa atong kinabuhi. Ang kahayag sa maayong binuhatan maoy makadani sa mga tawo sa pagsunod kanato diha sa dalan nga magdala ngadto kang Kristo. Kon wala kanato ang kahayag, kon wala kitay maayong ehemplo, wala usab kitay madala nga mga tawo ngadto sa Ginoo.
Pamalandongan nato kini:
1. Asa man dapita sa katilingban kita gitawag sa Dios nga managat og mga tawo – sa panimalay, sa opisina, sa tulonghaan, o sa merkado?

2. Unsa may angay natong buhaton aron mahimong epektibong mananagat og mga tawo?