Thursday, April 17, 2014

Good Friday (A)

Juan 18:1-19:42

Ang krus nagpasabut og pag-antos ug pagsakripisyo. Adunay krus nga magagikan sa kinaiyahan sama sa katigulangon, sakit ug “natural calamities”.  Aduna usay krus diha sa atong pagtuman sa mga katungdanan (pagka-padre kura, pagka-mayor, pagka-ginikanan, ug uban pa). Pipila sa atong krus mao ang atong isigkatawo (anak, silingan, higala, ug kaaway). Ug naa puy krus nga bunga sa atong pagpakasala ug daotang binuhatan.

Karong hapona, atong simbahon ang Balaang Krus ni Kristo. Unsa man ang Krus sa Ginoo? Ang Krus nga gipas-an ni Kristo mao ang atong mga kahuyang ug sala. Gipas-an niya kining Krus ngadto sa kalbaryo aron nga kita mamaayo ug mahimong matarong atubangan sa Ginoo (1 Pedro 2:24). Gipanagna na kining daan ni propeta Isaias: “Atua ang kasakit nga Iyang pagasination; atua ang kagul-anan nga Iyang pagapas-anon... Sa Iya ihatag ang silot nga maoy maghatag og kalinaw. Sa Iyang mga samad kita makadawat og kaayohan.”

Ang Krus ni Kristo mao ang matang sa krus nga makaluwas ug makasantos. Gipas-an niya kini gumikan sa Iyang dakong gugma sa mga tawo. Wala nay gugma nga makalabaw pa sa gugma sa usa nga mohatag sa iyang kinabuhi alang sa isigka-ingon. Ug kini mao ang gibuhat ni Kristo para kanato diha sa krus. Tungod kang Kristo, ang krus nahimong larawan sa mahigugmaong Dios.

Niniing Biernes Santo, mangutana kita sa atong kaugalingon: Unsa o kinsa man ang krus nga atong gipas-an karon. Managlahi ang matang ug gidak-on sa krus sa matag tawo. Pero, kitang tanan aduna gayoy krus nga gipas-an. Kini nga kamatuoran maghatag kanato og consolation, Wala kita mag-inusara sa pagpas-an sa krus. Kaganina, samtang nag-estasyon kita sa krus padulong sa Ilihan Shrine, gibati nako ang dakong consolation nga nakita ang daghang tawo nga mikuyog. Bata ug tigulang. Nabati nako nga wala ako mag-inusara sa pagsunod ni Kristo. Ingon usab niini ang atong bati-on kon makita nato nga wala kita mag-inusara sa atong mga problema. Ug daghang mga tawo mas dako pa kaayo og problema sa ato. Kon mabug-atan kita sa atong krus, tan-awon lamang nato ang krus sa uban, ilabi na ang gipas-ang krus sa mga “terminal patients” ug sa mga biktima sa katalagman. Labing siguro, atong maamgohan nga ang krus sa ubang mga tawo mas bug-at pa kaysa atoa.

Ngano nga angay man natong pas-anon ang atong krus? Ang pagpas-an sa krus bililhong kabahin sa pagsunod ni Kristo. Ang Ginoo mismo ang miingon: “Ang buot musunod kanako kinahanglan makamao nga malimot sa kaugalingon, mopas-an sa iyang krus, ug mosunod kanako.” Pinaagi sa pagpas-an sa krus, atong masunod si Kristo nga mihalad sa Iyang kinabuhi para sa kapasayloan sa mga sala. Kon atong pas-anon ang atong krus para sa kinabuhi ug kaayohan sa uban, makahatag usab kini og kaluwasan sa atong kaugalingon. Diha sa atong pagpas-an sa krus, ihalad nato ang atong pag-antos para sa atong mga sala ug sa mga sala sa atong mga minahal sa kinabuhi.

Unsaon man nato pagpas-an ang atong krus? Dili makatabang nga magpas-an kita sa krus uban sa pagmahay, pagbagolbol ug kasuko. Pas-anon nato ang krus uban sa pagpailob ug sa dakong gugma. Magkuha kita og inspirasyon sa usa ka ginikanan nga mahigugmaong mag-alima sa iyang masakitong anak o sa usa ka amahan nga puno sa kadasig nga magtikad sa uma aron adunay ipakaon sa pamilya.

Dugang pa niini, pas-anon nato ang krus uban sa pagsalig nga aduna kitay Amahan sa Langit nga nag-uban kanato sa kanunay. Kaganina samtang nag-estasyon kita padulong sa bukid, nakita nako ang usa ka gamay'ng bata nga gihawiran sa iyahang inahan ug amahan. Kining bata wala gyud maluya sa pagbaklay ug wala gyud mobati og kabalaka tungod kay nagsalig man siya sa iyang mga mahigugmanong ginikanan nga naghawid sa iyahang mga kamot. Ingon usab unta niana ang atong bation samtang nagpas-an kita sa atong mga krus sa kinabuhi. Wagtangon nato ang atong mga kahadlok ug kabalaka. Mosalig kita nga adunay Dios nga maghawid kanato. Naa pa gyud tay Inahan sa Langit, ang Mahal nga Birhen nga mosapnay pud nato sa atong kalisud.

Sa katapusan, sa atong pagpas-an sa krus, ipunting nato ang atong mga mata sa kinabuhing dayon nga nagpaabot kanato sa unahan. Kaganina, samtang naghimo kita sa estasyon sa krus, wala ako mobatig kakapoy tungod kay nasayod ako nga adunay tumoy ug katapusan ang estasyon – ang habog ug maanindot nga bukid. Sa samang paagi, diha sa atong pagpas-an sa krus, hunahunaon nato nga adunay katapusan ang tanan. Ug labaw sa tanan, nagpaabot kanato ang kinabuhi ug kalipay'ng dayon nga gisaad kanato sa Ginoo.


Sama kang Kristo, makat-on unta kita sa pagpas-an sa atong krus ug magtabang sa uban nga naglisod sa pagdala sa ilang mga krus sa kinabuhi.

Wednesday, April 9, 2014

Wednesday of the 5th Week of Lent (A)


John 8:31-42. Are we free or slaves? The Jews were confident in saying, “We are descendants of Abraham and have never been enslaved to anyone.” But, Jesus said to them, “I say to you, everyone who commits sin is a slave of sin.” We don’t easily understand that sin enslaves the sinner. Sin can give us pleasure, but it can also enslave us. Often, we are so focused on the pleasure that goes with sinning, but we fail to notice the hand of the evil one whose only wish is to bring us harm. We don’t like to be controlled or forced by anyone. But that is what the devil is doing to us by getting us into the habit of sinning. Jesus offers us a way out: “If you remain in my word, you will truly be my disciples, and you will know the truth, and the truth will set you free.”

Tuesday, April 8, 2014

Tuesday of the 5th Week of Lent (A)


John 8:21-30. Do we belong to God or to the world? The “world” in John’s gospel does not simply refer to the material world, but to all forces and mentalities that oppose the Kingdom of God. Thus, to his Jewish accusers, Jesus said: “You are of this world, I am not of this world.” Jesus became flesh, shared our human nature, and lived with us, but he remained conscious that he has a Father in heaven to whom he is united and for whom he is doing everything. And this is also Jesus’ invitation to all of us: to live in the world without becoming worldly. God gives this material world to us. We live here and enjoy its good things. And yet, let us not forget that we belong to God and we have to use everything to promote love, joy, peace and justice, or simply, the kingdom of God.

Monday, April 7, 2014

Monday of the 5th Week of Lent (A)


John 8:1-11. Are we called to condemn or to forgive? The Scribes and the Pharisees were inclined to condemn not only the woman but also Jesus. They brought to the Lord a woman who had been caught in the act of adultery to test him regarding the issue of retribution so that they could find something to accuse him. If Jesus said the woman must be pardoned, he would be held in contempt of the Law of Moses. If he said the woman must be stoned to death, he would be contradicting himself as a teacher of mercy. Jesus’ response showed the greatness of his mind and heart. “Let him who has no sin be the first one to throw a stone at her.” No one dared to cast a single stone because all have realized their sinfulness. “Neither do I condemn you”, the Lord said, “Go, and sin no more.”

Saturday, March 29, 2014

4th Sunday of Lent (A)

1 Sam 16:1, 6-7, 10-13, Ps 23:1-6, Eph 5:8-14, Jn 9:1-41

The gospel gives us an idea of two kinds of blindness – one is physical, the other is spiritual. The man whom Jesus encountered on the road was physically blind; his incapacity to see the physical world was inborn. While the Pharisees who questioned Jesus’ healing ministry on a Sabbath were spiritually blind; they were able to see the letters of the law, but they couldn’t see the serious need of a person and the salvific nature of Jesus’ action.

Physical and spiritual blindness are both deprivations. On the one hand, physical sight is essential to appreciate the beauty of the corporeal world. It is also an important faculty to find our way to things, people and places. Without physical sight, we can hardly reach destinations. On the other hand, spiritual sight is necessary to understand the deeper meanings of life, the interior splendor of people, and the invisible movements of the Spirit. It is likewise an essential faculty to find our way to heaven or to God, who is our ultimate destination.

Few people are physically blind, but many of us have some degree of spiritual blindness. Sometimes, for example, we fail to see the needs of people around us. What we usually see are our personal and domestic necessities, but not the needs of poor neighbors. Sometimes also we fail to recognize the goodness in people. We are quick to notice weaknesses and inadequacies of individuals, but not their strengths and gifts. Moreover, we easily observe the faults and failures of other people, but we do not easily acknowledge our own mistakes and sins.

However, the most serious kind of spiritual blindness is the inability to notice the silent works of God. How conscious are we of the Divine presence in our lives? Regularly, without us knowing it, God supports, protects and nourishes us with material and spiritual blessings such as food, water, air, comfort, joy, work, recreation, business, family and friends. How often do we fail to count these blessings? Instead of seeing graces, we normally see misfortunes. Instead of counting blessings, we often count misgivings. When we fail to appreciate God’s gifts, we would not be able to give Him thanks.

As we move through the season of Lent, let us humbly ask the Lord Jesus to increase our ability to see and acknowledge our sinful thoughts, desires and actions so that we will come to follow Him more closely on the road to Easter.

John Newton was a slave trader in the 18th century. There was a violent storm at sea that tossed his slave ship like a matchstick. Newton was terrified, and he cried out to God, “If you stop this storm, see me safely home, I promise to cease slave-trading, and to become your slave.” The ship survived, and Newton kept his promise. He became a minister of the gospel, and it was he who later wrote the hymn Amazing Grace.
           
Amazing Grace, how sweet the sound
That saved a wretch like me!
I once was lost, but now am found,
Was blind, but now I see.


(The story of Newton is from 150 More Stories for Preachers and Teachers by Jack McArdle)