THURSDAY OF THE 5TH WEEK OF EASTER (YEAR B)

JUAN 15:9-11. UNSA MAN NGA MATANG SA KALIPAY ANG GUSTO NATONG MAANGKON? Dinhi sa kalibotan adunay kalipay nga atong makuha gikan sa bahandi, materyal nga butang, sex, druga, alkohol, ug uban pa. Apan atong mabantayan nga kining matanga sa kalipay mabaw ug lumalabay. Si Kristo maoy nagtanyag kanato og kalipay nga hingpit ug malungtaron. Ang maong kalipay maangkon nato kon kita magpabilin diha Kaniya ug mosunod sa Iyang mga sugo. Nakasulay kana ba sa pagtabang og tawo nga kabos kaayo ug wala gyoy mahimo? Human sa pagbuhat niini, aduna kay mabati nga talagsaong kalipay. Ang maayong buhat iya sa Dios, ug ang iya sa Dios maghatag gayod nato og tinuod nga kalipay. Ang magsusulat nga si Zoroaster nag-ingon: “Doing good to others is not a duty. It is a joy, for it increase our own health and happiness.”

WEDNESDAY OF THE 5TH WEEK OF EASTER (YEAR B)

JUAN 15:1-8. UNSA MAN KITA NGA MATANG SA SANGA SA PUNOAN SA PARAS? Adunay duha ka klase sa mga sanga sa paras: ang mabungahon ug ang dili mabungahon. Kasagaran, ang mga sanga nga walay bunga putlon aron nga ang nutrisyon sa punoan dili mausik ug mapahimuslan sa mga sanga nga mabungahon. Matag karon ug unya, ang mga sanga nga mabungahon pul-ongan aron makabunga pag mas daghan. Kitang mga Kristiyano mao ang mga sanga; si Kristo mao ang atong punoan. Aron kita makabunga, kinahanglan kitang magpabilin kang Kristo. Ug aron kita mas labing magmabungahon, kinahanglan kitang pul-ongan sa garbo, kahakog, ug ubang daotang batasan. Matod pa sa usa ka magsusulat: “Every living thing needs to be pruned so it can reach its fullest potential – including you and me.”

TUESDAY OF THE 5TH WEEK OF EASTER (YEAR B)

JUAN 14:27-31. UNSA MAN NGA MATANG SA KALINAW ANG ATONG BUOT ANGKONON? Ang Ebreo nga pulong shalom (kalinaw sa bisaya) nagpasabot dili lamang sa usa ka kahimtang nga hilom ug walay panag-away, kondili sa usa ka kahimtang sa tawo nga adunay dakong pagsalig sa Dios, nga iyang Magbalantay (Salmo 4:8). Kini nga klase sa kalinaw mao ang gipasabot ni Kristo sa Iyang pag-ingon, “Ang kalinaw ihatag ko kaninyo, kalinaw nga dili ingon sa ikahatag sa kalibotan”. Ang kalinaw nga mahatag sa kalibotan anaa ra kutob sa gawas. Apan ang kalinaw nga magagikan sa Ginoo maghari diha sa kasingkasing sa mga tawo. Nindot ang gisulat: “Peace does not mean to be in a place where there is no noise, trouble, or hard work; it means to be in the midst of those things and still be calm in your heart.”

MONDAY OF THE 5TH WEEK OF EASTER (YEAR B)

JUAN 14:21-26. UNSA MAN KAMATINUD-ANON ANG ATONG GUGMA SA DIOS? Sayon ang pag-ingon, “Gihigugma ko ang Dios”, pero ang pangutana – ato ba kining gipakita sa inadlaw-adlaw natong kinabuhi? Kon wala, nan dili kita matinud-anon. Matod pa sa panultihon, “Love is not not about how much you say ‘I love you’, but how much you can prove that it’s true.” Ang tinuod nga gugma ipadayag sa buhat, dili lamang sa pulong. Kini ang gipasabot ni Hesus sa iyang pag-ingon, “Ang nahigugma kanako magtuman sa akong gisugo.” Nga sa ato pa, ang atong gugma sa Dios maisip nga tinuod kon kita maampoon, masaligon ug mapasalamaton Kaniya, mahigugmaon sa isigkaingon, mapasayloon sa mga kaaway, matinabangon sa mga nanginahanglan, ug maampingon sa kinaiyahan.

5TH SUNDAY OF EASTER (YEAR B)

Acts 9:26-31; 1 Jn 3:18-24; Jn 15:1-8

“I am the true vine and my Father is the vinegrower. If any of my branches doesn’t bear fruit, he breaks it off; and he prunes every branch that does bear fruit, that it may bear even more fruit” (Jn 15:1-2).

In today’s gospel, Jesus uses the familiar image of the vine and the branches to teach us lessons about our Christian life. First of all, the image reminds us that God is the real owner of everything that we have and are. He is the vinegrower. He does to us what he thinks is good and right. As disciples, we need to live our life as if we don’t own anything. We belong fully to God. We should not allow our selfishness and pride to make us think that we have absolute control over our lives. Rather, we always have to be open to God’s action, confident that he knows fully what is good for us.

Second, the image teaches us that Jesus is the source of our life and the point which connects us with one another. He is the vine and we are the branches. A branch cut off from the vine will wither and die. And so it is with our life as disciples – we live fully and become fruitful only by remaining in Christ. In the gospel of John, the word “abide” appears at least thirty-seven times: “Abiding in God”, “abiding in Christ”, and “abiding in his Word”. We need to remain in Christ because apart from him, we can do nothing.

And finally, the image tells us that in order to stay healthy and fruitful we need pruning. Vinegrowers know that the act of pruning is good to the branch. If the branch is not pruned for a long time, it becomes wild and produces no good grapes. Sometimes in our lives, God intervenes with the cross in order to challenge and make us grow. To take away our pride, sometimes God allows us to fail. To make us grow stronger in faith, sometimes God sends us trials and difficulties.