TUESDAY OF THE 34TH WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR A)

LUKAS 21:5-11. Unsa may molahutay sa mga butang nga atong gihuptan? Ang mga panagna ni Kristo kalabot sa pagkatumpag sa templo ug sa ubang katalagman magpahinumdum kanato nga ang tanang butang adunay katapusan. Ang tawo makahimo og dagko ug nindot nga mga edipisyo, apan kining tanan mangawala sa paglabay sa panahon. Bisan ang kaanyag, kusog, gahum ug bahandi adunay kinutoban. Nindot kini nga pahimangno tungod kay usahay maghunahuna kita nga kontrolado nato ang tanan ug nga kita magpabilin ning kalibotan. Sayop. Ang Ginoo lamang, uban sa Iyang gugma, ang walay utlanan. Busa, angay natong hugtan ang atong pagtoo sa Dios ug magpabilin kita sa Iyang gugma aron atong maangkon ang kinabuhing malungtaron uban Kaniya.

MONDAY OF THE 34TH WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR A)

LUKAS 21:1-4. Unsa man ang gasa o halad nga bililhon kaayo para sa Ginoo? Gidayeg ni Hesus ang biyuda nga mihulog og duha ka sensilyo sa panudlanan sa templo, apan gisaway niya ang mga adunahan nga nanghalad og dagkong kantidad. Atong masabtan gikan ni Kristo nga dili ang gidak-on sa halad maoy tan-awon sa Dios kondili ang gidak-on sa kasingkasing sa naghatag. Ang gasa nga nagagikan sa mga tawong tikasan, tigpakaaron-ingnon ug mapasigarbohon walay bili atubangan sa Ginoo bisan pag kini dagko kaayo. Ang gasa sa biyuda gamay ra apan bililhon tungod kay giubanan kini niya’g dakong gugma ug pagsakripisyo. Hinaot nga sa sunod natong pagdala’g halad para sa Dios o paghatag og tabang para sa isigkatawo, mahinumdum kita sa pobreng biyuda nga gidayeg sa Ginoo.

CHRIST THE KING (YEAR A)

Ez 34:11-12, 15-17; 1 Cor 15:20-26, 28; Mt 25:31-46

Ang katapusang Domingo sa Liturhikanhong Kalendaryo mao ang piyesta sa Kristo nga Hari. Tinuyo ang pagtakdo niining maong adlaw tungod kay buot ipakita sa Simbahan nga sa katapusan sa panahon si Kristo ilhon nga Hari sa tibuok kalibutan. Si Pope Pius XI mao ang nagpahiluna niining maong kasaulogan diha sa liturhiya niadtong tuig 1925.

Ang unang pagbasa nagpakita kanato unsa nga matang sa Hari ang Dios. Si Yahweh gipaila nga usa ka magbalantay sa karnero – maalimahon (“Ako mismo ang mag-alima ug magbantay kanila”), manluluwas (“Pangitaon ko sila ug tapukon”), mananambal (“Bugkosan ko ang ilang mga samad ug ayohon ko ang mga nagluya”) ug maghuhukom (“Himoan kog ilhanan ang mga karnero ug mga kanding”). Unya, si San Pablo, diha sa ikaduhang pagbasa, nagpaila kang Kristo nga mao ang Labing Gamhanan sa tanan, nga mibuntog sa kamatayon, ug nga maoy maghatag og kinabuhing dayon sa tanan nga motoo kaniya. Sa katapusan sa panahon, ang tanan moila kang Kristo nga Hari ug moyukbo kaniya.

Ang ebanghelyo nagpahimangno kanato unsay mahitabo sa katapusan sa panahon. Pinaagi sa sambingay, atong masabtan nga moabut ang higayon kanus-a si Kristo maglingkod sa iyang trono isip maghuhukom, ug kitang tanan pagahukman sumala sa atong mga buhat sa gugma ug kalooy ngadto sa atong isigkatawo. Kining ebanghelyo maghatag kanato og bag-o nga matang sa presensya sa Dios dinhi sa kalibutan. Ang Dios makig-uban kanato dili lamang isip usa ka magbalantay sa karnero, kondili usab isip tawo nga angay natong tabangan ug higugmaon. Ang atong kaluwasan magdepende unya sa atong pagtratar kang Kristo diha sa mga kabos ug timawa – mga tawong gigutom, giuhaw, langyaw, hubo, masakiton ug mga binilanggo. Si Mother Teresa nag-ingon: “Kining mga tawhana gigutom dili lamang sa pagkaon, kondili sa gugma; hubo dili lamang sa biste, kondili sa tawhanong dignidad ug respeto; walay kapahulayan dili lamang tungod kay walay balay, kondili tungod sa ilang pagkasinalikway. Kini sila mao si Kristo nga nagtakuban ug nakig-uban kanato.”

Niining piyesta ni Kristo nga Hari, kita gihagit sa pagbuhat niining duha ka dagkong butang:

Ang una mao ang tinud-anay nga pagpangita sa Ginoo diha sa mga panagway sa atong mga kaigsoonan nga nagsubo ug nagkalisudlisud. Usa kini ka hagit sa pagpakighiusa sa katawhan nga nag-antos, sama sa gibuhat ni Mother Teresa sa mga masakiton ug himalatyon. Sugdan nato kini sa paghimo diha sa atong tagsatagsa ka panimalay ug katilingban, diha sa mga sakop sa atong pamilya, kaparyentihan, ug mga kasilinganan. Kinsa man kanila ang nanginahanglan pag-ayo sa atong presensya, pagpakaban ug pagtabang?

Ug ang ikaduha mao ang paggamit sa atong kapasidad o gahum aron pag-alagad sa Dios nga atong Hari. Mangutana kita sa atong konsensya: Unsa may atong nahimo isip opisyal sa lungsod, pari sa simbahan, doktor, abogado, negosyante, magtutudlo, trabahante, o ginikanan aron mapatunhay ang paghari sa Dios dinhi sa kalibutan? Gigamit ba nato ang atong kahibalo o talento alang sa kaayohan sa katawhan sa Dios o alang lamang sa pagpasikat sa atong ngalan?

Kon kita matinud-anon na nga migamit sa atong gahum ug inpluwensya aron pagtabang sa mga nanginahanglan o pagpagaan sa kalisud nga gipas-an sa uban, makahuloganon ang atong pagsinggit karon: Christus vincit! Christus regnat! Christus imperat! (Si Kristo nagmadaugon! Si Kristo nagdumala! Si Kristo naghari!)

SATURDAY OF THE 33RD WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR A)

LUKAS 20:27-40. Aduna bay pagkabanhaw human sa kamatayon? Ang mga Saduseo nangutana kang Hesus og kang kinsang asawa ang usa ka babaye nga naminyo sulod sa pito ka higayon inig abot sa panahon sa pagkabanhaw. Gituboy nila kining pangutana dili tungod kay gusto silang mahibalo sa kamatuoran kondili tungod kay gusto nilang kataw-an ang pagtoo nga adunay kinabuhi human sa kamatayon. Imbis masuko, gigamit ni Kristo kini nga kahigayonan sa pagsangyaw sa pagkabanhaw nga nagpaabut sa mga matoohon. Ang Ginoo dili Dios sa mga patay kondili sa mga buhi. Ang tanan nga makig-uban Kaniya magpabiling buhi. Kining ebanghelyo magdasig kanato sa pagsunod sa kinabuhi ni Kristo nga mao “ang dalan, ang kinabuhi ug ang kamatuoran” aron human sa kamatayon atong madawat ang ganti sa kinabuhing dayon.

PRESENTATION OF THE BLESSED VIRGIN MARY

LUKAS 19:45-48. Unsa man ang atong makat-onan ning kapistahan sa paghalad kang Santa Maria didto sa Templo? Bisan og ang maong paghalad sa batang Maria didto sa Templo gisaysay sa usa ka libro nga dili apil sa Balaang Kasulatan, ang maong sugilanon giisip sa Simbahan nga kabahin sa Iyang balaang tradisyon. Si San Joachim ug Santa Ana, human hatagi’g bata sa ilang katigulangon, niadto sa templo aron paghalad sa ilang anak ug pagpasalamat sa Dios. Kining maong pangilin magtudlo kanato nga ang matag bata nagagikan sa Dios ug angay nga ihalad og balik sa mga ginikanan ngadto sa iyang Magbubuhat. Nindot kaayo kon sa pagbuhat niini, ang mga ginikanan mag-ampo sa pag-ingon,”Ginoo, itugot nga kining bata nga imong gihatag magdala kanamo’g kalipay ug maghatag Kanimo’g himaya.”

THURSDAY OF THE 33RD WEEK IN ORDINARY TIME (YEAR A)

LUKAS 19:41-44. Unsa man ang maghatag og kalinaw sa atong kinabuhi? Nagpadulong sila sa Jerusalem, ug sa dihang nakita ni Hesus ang siyudad, nakahilak siya ug nakapamulong: “Kon nasayod ka pa unta kon unsa ang gikinahanglan alang sa kalinaw!'”. Gihilakan ni Hesus ang katawhan sa Jerusalem tungod kay nagdumili sila sa pagdawat sa Mesiyas; wala nila nakita ang Dios diha Kaniya, nga mao unta ang magdala og kalinaw sa ilang kinabuhi. Tungod sa pagdumili sa grasya sa Dios, ang siyudad sa Jerusalem nabungkag sa tuig 70 AD ubos sa gahum sa mga Romanhon. Ang nahitabo sa Jerusalem mahimo unta nga pagtulon-an para kanato. Dawaton gayod nato si Kristo diha sa atong kaugalingon, diha sa pamilya ug diha sa katilingban aron atong makab-ot ang tinuod nga kalipay, kalamboan ug kalinaw.